Уште од прочитот на првите неколку песни од збирката „Дворски песни“ се добива впечаток со мајсторска и интересна лирска изведба која побудува соодветна емотивно – рефлексивна резонанција кај читателот и несмалена љубопитна заинтересираност до последната песна од збирката, небаре е во прашање потрага по продолжение и крај на некоја интригантна приказна која го зграбила со некоја насетена загадочност целото читателско внимание.

Никогаш не ми се допаѓала синтагмата животот пишува романи! Можеби затоа што најчесто ја користат новинарите и тоа кога треба да известат за нечии животни судбини кои драстично отскокнуваат од нормалниот тек на обичното секојдневие. Според мене писателот е единствениот којшто пишува романи и сѐ друго што е во доменот на неговиот опис на работните задачи кои главно сам си ги задава. Друго е прашањето што ќе донесе животот, тој на писателот или чиј и да е друг, и што од сето тоа е податливо да биде употребено како материјал, како соодветна граѓа навистина да се напише роман. Некој поинаков вид на роман од сеќавања.