Белетристика
Опсадата на Кришнапур
Опсадата на КришнапурГодината е 1857 година. Во Кришнапур, британската заедница мирно и спокојно го живее својот живот, самоуверено игнорирајќи ги гласините за неволја меѓу домородните трупи на територијата на Хиндустан. Само управникот, г. Хопкинс, ја насетува опасноста. Животот е досаден, но обележјата на цивилизацијата мора да бидат искрено сочувани. Кога сепојите од блискиот гарнизон се креваат на крвав бунт, Британците целосно збунети и шокирани се повлекуваат. Криејќи се зад импровизираните барикади, опкружени со многубројните споменици, дел од Големата изложба на Управникот, тие одлучно решаваат да се борат за своите животи, но и за нивниот специфичен начин на кој ги живеат тие животи, со сите средства кои во тој момент ги имаат на располагање.
Патот на призраците
Патот на призрацитеИлјада деветстотини и осумнаесетта година, последните месеци од војната. Армискиот психијатар Вилијам Риверс е сè позагрижен за луѓето на кои им пружил нега – особено Били Приор, кој само што не се вратил на боиштата во Франција заедно со младиот поет Вилфред Овен. И додека Риверс се обидува да сфати што, ако воопшто нешто, направил за да му помогне на повредениот човек, Приор и Овен се во исчекување на последните битки од војната која на суров начин десеткуваше една цела генерација…
„Патот на призраците“ е добитник на Букеровата награда, сведочејќи за ужасните последни месеци на Првата светска војна.
Пламенот во дланка
Пламенот во дланкаДобитник на наградата Гонкур за 1917 година, Анри Малерб, полковник во 43-тиот артилерски пешадиски полк. Неговото дело има особен литературен квалитет. Таа отворена објективност го ослободила од сета должност за точност, и се потврдува дека делото страда поради тоа. Стилот е малку застарен, со некои поттици, понекогаш херојски, понекогаш злокобни, се чувствува малку прашина. Но, лириката (Малерб подоцна пишувал и музички рецензии) останува пријатна, а некои пасуси се навистина прекрасни.
Познатиот свет
Познатиот светРоманот зборува за животот на Хенри Таунсенд, човек кој успеал од некогашен роб да стане фармер благодарение на Вилијам Робинс, најмоќниот човек во округот Манчестер.
Неговата неверојатна дисциплина е таа која му помага никогаш да не наиде на проблеми со законот, вредно вршејќи ја својата работа и грижејќи се за семејството. Но смртта неочекувано решава да затропа на неговата врата, земајќи го со себе и оставајќи ја неговата жена да се справи со сите нешта.
На еден смел и неверојатно амбициозен начин авторот нè води низ животот на робовите и нè тера да се запрашаме што значи зборот морал и какви импликации носи тој со себе.
Дали е возможно моралноста да зависи од бојата на кожата, социјалната подреденост или нечие потекло се прашањата кои ќе ви одѕвонуваат во главата долго откако ќе ја прочитате книгата.
Последниот праведник
Последниот праведникКнигата на одличен начин ја покажува омразата која владее во општеството, расцепкано и поделено, по секоја можна основа. Дали тоа што некој е евреин, црнец, хомосексуалец, хиспанец, бездомник е доволно за тој да се означи како лош човек кој на себе навлекол несреќа уште во моментот кога се родил и започнал да живее на овој свет?
Дали светот е толку желен за крвопролевање и одмазда што веќе и не избира мотив и причина, туку секој оној кој барем малку е поинаков од општоприфатените норми и стандарди треба веднаш да биде отстранет од лицето на Земјата, бидејќи на тој начин го загрозува постоењето на другите?
Смртта во Рим
Смртта во РимДелото на извонреден начин успева да ги прикаже историските случки поврзани со Холокаустот, конфликтите меѓу различните генерации, но и чувството на вина, тага и жал, претворени во тишина кога треба да се зборува за минатото.
Главните ликови на некој начин го прикажуваат лицето на Германија, уморно, повредено, тажно, виновно после огромното крвопролевање и тешката војна од која никој не излегува како победник.
Стабат матер
Стабат матерСесилија, виолинистка, одвај јаде и не може да спие од немирот кој секоја ноќ се спушта над нејзиниот кревет. Токму затоа таа ги поминува ноќите во еден таен дел од сиропиталиштето, до кој знае да дојде дури и со затворени очи, пишувајќи ѝ писма на својата мајка, која никогаш не ја запознала. Музиката е единственото нешто кое може да и ја понуди толку потребната утеха. За неа музиката е насекаде, во крикот на птиците, во дувањето на ветрот, во звукот на гондолите кои пловат низ безбројните канали на Венеција… но најмногу внатре во неа, во нејзината душа. Доаѓањето на новиот учител по виолина и композитор, Антонио Вивалди, ќе ја натера да размислува за нешта кои никогаш претходно не ги ни помислила. Таа ќе биде неговата а тој нејзина инспирација. Негова за да го создаде делото по кое ќе остане запомнет засекогаш, а нејзина за да го направи најхрабриот избор во нејзиниот живот и да тргне во авантура кон непознатото.
Туѓи писма
Туѓи писмаНапишан во 1968 година, а за првпат издаден во 1997 година, скоро триесет години подоцна.
Доколку романот излегол во печат во периодот кога е создаден, секако ќе завршел неславно. Во тоа време ќе го осуделе како „идеолошки пресврт“ и „клеветничка невистина“.
Денес, повеќето гледаат на приказната како носталгија за она доброто што некогаш живеело во душата на луѓето и покрај сите парализирачки надворешни околности.
Со читање на романот се навраќаме на шеесеттите и седумдесеттите години. По неколку прочитани страници, се добива впечаток дека приказната содржи премногу детали.
Но, тоа е само стилската алатка на Александар Морозов.
Хуго и Џозефина
Хуго и ЏозефинаЕдно утро кое долго ќе го памети, Џозефина – ќерката на селскиот свештеник – која е креативна, а некогаш и непослушна, сфаќа дека не е сама на патот кон училиштето.
Нејзиниот нов пријател е безгрижниот, но, сепак, необично зрел Хуго, кој живее длабоко во шумата, а оди на училиште само кога нема попаметна работа.
Така, Џозефина веќе не е она дете што не може да се вклопи во друштвото, а училиштето за неа оттогаш станува сосема поинакво – благодарение на Хуго.
Во 1967 година, романот ја добива својата филмска екранизација и ја добива престижната филмска награда од Шведскиот филмски институт, додека во 1974 година се закитува со престижната книжевна награда за детска литература „Ханс Кристијан Андерсен“.
Царски водопади
Царски водопадиРоман кој ја раскажува приказната за две семејства кои судбината решава да ги спои на еден чуден начин.
Вајтингови се богато семејство и сопственици на фабриките за текстил и кошули во кои работат голем дел од жителите на Царските водопади. Сепак се чини дека сите мажи во семејството се проколнати да се оженат за жени кои ќе им го претворат животот во пекол и на крајот ќе ги надживеат.
Извонредна приказна за длабочината на човечките чувства и за тоа што сè сме подготвени да направиме за луѓето кои ги сакаме.
